با شکوه و آرام دراز کشیده ام

پیش رویشان

باد چشمهای بسته ام را

شلاق می زند:

پریشان است موهایم

و یک زندگی کاغذی...

هر چه می چینند باد باز می بردشان

خانه را

قایق را

موشک و مرغابی را...

باد باز می بردشان

باران می زند

هیزم های بسترم خیس

زندگی کاغذی ام خیس

چشم هایم خیس

                 امروز روز خوبی برای مردن نبود

                 در این باران خاکستر نمی شوم...

                 بلندم کن

                  می خواهم دودکش شوم...!

                  دود کش کاغذی

 

 

                                     جمعیت پراکنده شد...